Αποανάπτυξη-Τοπικοποίηση με σχεδιασμό και όχι καταστροφή με μνημόνια!

ΤΜετά το 4ο κατά σειράν μνημόνιο, τώρα έρχεται η «μια από τα ίδια ανάπτυξη», ίσως πιο «δίκαια», υπόσχεται η κυβέρνηση. Με διεθνείς επενδύσεις για μεταφορά του πλούτου της χώρας στο εξωτερικό, στα χέρια των διεθνών επενδυτών, αυτών καλέ που μας δανείζανε όλα αυτά τα χρόνια και τώρα τους χρωστάμε τα «μαλλιά της κεφαλής μας».

Τι και αν κάποιοι από μας φωνάζουμε όλα αυτά τα χρόνια: σεισάχθεια και αποανάπτυξη!(http://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/36) και «στροφή σεαποκεντρωμένη, τοπικοποιημένη, αμεσοδημοκρατική κοινωνία ίσης κατανομής και του μικρότερου δυνατού οικολογικού αποτυπώματος».
Μα τα μνημόνια δεν πετύχανε –χωρίς να το θέλουμε-αποανάπτυξη; Τι είναι η συρρίκνωση κατά 25% του ΑΕΠ της χώρας, αν δεν είναι αποανάπτυξη; Λένε μερικοί κυνικοί!
Απαντάμε: πρώτα -πρώτα το ΑΕΠ μιας χώρας δεν είναι κατάλληλος δείκτης για την ευζωία των κατοίκων της και σήμερα αμφισβητείται αυτό και υπάρχουν οικονομολόγοι, κυβερνήσεις και διεθνείς οργανισμοί που εργάζονται εδώ και δεκαετίες για τη διαμόρφωση καλύτερων δεικτών ευημερίας, διότι η προσήλωση στο ΑΕΠ θέτει στο περιθώριο της κοινωνικής συνείδησης το περιβαλλοντικό και κοινωνικό κόστος της ανάπτυξης (http://www.topikopoiisi.eu/902rhothetarhoalpha/1559378 καιhttp://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/2087834).
Στη συνέχεια λέμε ότι: αποανάπτυξη κάνεις με συνειδητό σχεδιασμό και όχι με καταστροφή μέσω των μνημονίων!
Η βασική ιδέα της αποανάπτυξης-τοπικοποίησης είναι η αλληλέγγυα, δημοκρατική, κοινωνική και οικολογική οικονομία με χαμηλή κατανάλωση πόρων – και όχι η φτώχεια και η ύφεση με ντιρεκτίβες λιτότητας, συνδυασμένη μάλιστα με καταστροφή του περιβάλλοντος και οικολογική υποβάθμιση που βιώνουν οι άνθρωποι σήμερα στην Ελλάδα.
Οι αρνητικές συνέπειες των δήθεν λύσεων για την κρίση, βύθισαν τους ανθρώπους στην Ελλάδα στη δυστυχία και έφερε την Ευρώπη στο χείλος της ανθρωπιστικής καταστροφής. Αντίθετα πολλοί πλούσιοι Έλληνες κατάφεραν - με τη βοήθεια της υπόλοιπης Ευρώπης - να βγάλουν τα περισσότερα περιουσιακά τους στοιχεία από τη χώρα. Για να προστατεύσουν τον εαυτό τους από μια ενδεχόμενη πλήρη κατάρρευση της οικονομίας, αλλά αυτό επιτάχυνε ταυτόχρονα αυτή την κατάρρευση και σε γενικές γραμμές αύξησε την ανισότητα, τις συγκρούσεις κατανομής και τον αποκλεισμό.
Την ίδια στιγμή η κρίση-πολλές φορές το τονίσαμε αυτό και σαν ιστοσελίδα και στις ομιλίες συζητήσεις με τα εναλλακτικά εγχειρήματα που ξεπήδησαν σε όλο αυτό το διάστημα-είχε και έχει ακόμα ένα θετικό: Μας αναγκάζει επίσης να αναζητήσουμε νέες δυνατότητες και τρόπους ζωής, συνύπαρξης και εργασίας, καθώς και διευρυμένους χώρους για να δοκιμάζουμε όλα αυτά. Εγχειρήματα που πριν την κρίση για χρόνια διαχειρίζονταν από μικρές μειοφηφικές πρωτοβουλίες ( από ελευθεριακές, αντιφασιστικές ή ομάδες αλληλεγγύης για παράδειγμα), βρίσκουν τώρα μεγάλη απήχηση και δημιουργούνται καινούργια, με νέες ιδέες. Υπάρχουν αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι και εγχειρήματα γειτονιάς, κοινωνικά-αλληλέγγυα ιατρεία, δίκτυα-οάσεις μη χρηματικής οικονομίας και ανταλλαγής, κοινωνικά παντοπωλεία με δωρεάν διάθεση προϊόντων και αντικειμένων κυρίως από «δεύτερο χέρι», νέας μορφής συνεταιρισμοί(χωρίς διοικητικά συμβούλια , με συνέλευση μελών), εργαστήρια και πρότζεκτ αυτοβοήθειας. Μοντέλα συλλογικής εργασίας και συνεργατικές με αποφάσεις στη βάση της συναίνεσης και της άμεσης δημοκρατίας, γίνονται πλατιά γνωστά και οικεία. Μερικοί άνθρωποι λοιπόν στην Ελλάδα αναγκάσθηκαν και αναγκάζονται να συνευρεθούν και να οικοδομήσουν στοιχεία μιας ενωμένης και ειρηνικής κοινωνίας «από τα κάτω».
Αλλά οι προϋποθέσεις για όλα αυτά είναι κατανοητά δύσκολες - η πλειοψηφία της κοινωνίας βιώνει τη συρρίκνωση, όχι ως δημιουργία νέων δυνατοτήτων, αλλά ως καταστροφή. Γιατί παρά αυτά τα φωτεινά σημάδια της ελπίδας, ο ισολογισμός της μέχρι τώρα λιτότητας παραμένει καταστροφική. Η βρεφική θνησιμότητα αυξήθηκε μόνο μεταξύ 2008 και 2010 κατά 43%. Η επίσημη ανεργία βρίσκεται στο 25%, ενώ η ανεργία των νέων φθάνει ακόμη και στο 50%. Ολόκληρες οικογένειες ζουν από την μικρή σύνταξη των παππούδων. Σύμφωνα με δημοσίευμα του ίδιου του ελληνικού κοινοβουλίου σχεδόν 6,5 εκατομμύρια Ελλήνων ζουν μέσα στη φτώχεια - αυτό είναι το 58% του πληθυσμού! Ένας τρίτο του πληθυσμού δεν έχει ασφάλιση υγείας. Οι διαδηλώσεις, οι διαμαρτυρίες και ενέργειες ενάντια σε αυτές τις πολιτικές ήταν και είναι κοινός τόπος – ακριβώς όπως και η βίαιη καταστολή τους από την αστυνομία.
Περισσότερη «λιτότητας» χωρίς περικοπή ή εξάλειψη του χρέους θα επιδεινώνει συνεχώς την κατάσταση, χωρίς να την επιλύει. Η κλασική πολιτική πρόταση-από όλα σχεδόν τα κόμματα- για μια μονόπλευρη εστίαση στην μια από τα ίδια «ανάπτυξη» και στις επενδύσεις με στόχο το κέρδος κερδών, δεν μπορεί να είναι η απάντηση και αυτό είναι ολοφάνερο. Παραμένουν άλυτες-και σε παγκόσμιο επίπεδο-οι αντιθέσεις και οι συγκρούσεις για ισότιμη και δίκαιη κατανομή των βαρών και των πλεονασμάτων, καθώς και η οικολογική καταστροφή. Χρειαζόμαστε μια εναλλακτική λύση, η οποία θα αντιμετωπίζει μαζί τα οικολογικά και κοινωνικά προβλήματα και τις αιτίες τους. Αυτό σημαίνει ότι χρειαζόμαστε αλλαγές σε πολλαπλά επίπεδα: στο προσωπικό και συλλογικό επίπεδο συνείδησης, στην οργάνωση και αυτοοργάνωση, στο θεσμικό πολιτικό επίπεδο. Να επανέλθει το πνεύμα του κοινοτισμού για να βρούμε συλλογικά τις απαιτούμενες σήμερα ριζοσπαστικές λύσεις. Να στηρίξουμε και να πολλαπλασιάσουμε τα αυτοοργανωμένα εναλλακτικά εγχειρήματα σε όλους τους ζωτικούς τομείς της κοινωνικής και οικονομικής δραστηριότητας, ώστε να αναπνεύσει ο πληθυσμός και να επανέλθει η ελπίδα για το μέλλον, κόντρα στη δυστοπία των μνημονιακών πολιτικών.

Επισκεφθείτε και την νέα ιστοσελίδα μας: http://www.topikopoiisi.eu/






Τρίτη, 27 Νοεμβρίου 2012

Καπιταλιστική καπηλεία και αντικαπιταλιστικά καπηλειά



Ο καπιταλισμός όσο βαίνει προς το αδιέξοδο τόσο καπηλεύεται αξίες και έννοιες που δεν του ανήκουν ισοπεδώνοντας τα πάντα και κατεβάζοντας έτσι το επίπεδο του ανθρώπου και του πολιτισμού.
Στα τόσα χρόνια σπατάλης φυσικών πόρων δίχως καμία πρόνοια για τον πλανήτη, οι αντικαπιταλιστές (ας τους ονομάσουμε έτσι για ευκολία όλους όσους είχαν κριτική στάση και αντιστέκονταν) προέτασαν τις ΑΠΕ. Τώρα, ήρθε ο καπιταλισμός και τις καπηλεύτηκε, τις έκανε Βιομηχανίες ΑΠΕ κάνοντας ταυτόχρονα εχθρούς τους όσους μέχρι πρότινος τις υποστήριζαν
Στα τόσα χρόνια της ελαφρότητας του βίου, της ανταγωνιστικότητας των ατόμων, του ατομικισμού, του φιλοτομαρισμού και της ιδιώτευσης, οι αντικαπιταλιστές προέτασαν την αλληλεγγύη, την αλληλοβοήθεια, την συμπαράσταση. Ήρθε τώρα ο καπιταλισμός να καπηλευτεί κι αυτές τις αξίες, να ορίσει ως αλληλεγγύη την τοκογλυφία, ως βοήθεια τον δανεισμό με στόχο την υφαρπαγή της ζωής, ως συμπαράσταση την καταπίεση και την εξαθλίωση, τα προαπαιτούμενα.
Στα τόσα χρόνια της ευτέλειας της Ζωής, οι αντικαπιταλιστές έβρισκαν απάγκιο στη φύση, στον ασκητισμό, στην καλλιέργεια της γης, στην συντροφιά των ζωντανών, στην φροντίδα ενός μικρού παραδείσου. Σήμερα έρχεται ο καπιταλισμός και καπηλεύεται σπόρους, νερά, τοπία, βουνά, κάμπους, δάση, ορυκτά, ό,τι έδινε ζωή και πόρους στον άνθρωπο που ήταν έξω από το σύστημα.
Αλλά δεν μπόρεσε ακόμη να τον ξεκάτσει από τη γη του, να τον κάνει εχθρό της, όπως δεν μπόρεσε ακόμη να επηρεάσει όσους έχουν το μυαλό καθαρό και ξέρουν τι σημαίνουν οι έννοιες και οι αξίες. Όσους δεν δίνουν σημασία στα στερνά του καμώματα αλλά μόνο γελούν με την κατάντια των σύγχρονων ατόμων που ορίζουν τα πάντα όπως τους συμφέρει, αφού μονάχα με το συμφέρον τους έμαθαν τόσα χρόνια να λειτουργούν κι όχι με την ψυχή τους. Όσους κάθονται ακόμα στα καπηλειά της αντίστασης και θα δώσουν τη μάχη μέχρι τέλους. Για να μην τους αλλάξει το σύστημα, όπως έλεγε κι ο Χρόνης

Η συμφωνία για το χρέος και τη δόση, του Γιάννη Βαρουφάκη

Όταν οι σώφρονες αδυνατούν να ανταπεξέλθουν στις δανειακές τους συμφωνίες κρίνουν αλλαγές σε αυτές τις συμφωνίες στην βάση του αν μακροπρόθεσμα, με αυτές τις αλλαγές, το χρέος τους γίνεται λιγότερο ή περισσότερο δυσβάστακτο. Οι άφρονες θριαμβολογούν όταν καταφέρνουν να αποσπάσουν από τους δανειστές τους κι άλλα μεσοπρόθεσμα δάνεια, ανεξάρτητα από το εάν η βιωσιμότητα του χρέους τους παραμένει στο Ναδίρ.

Πριν κρίνουμε την τελευταία συμφωνία του Eurogroup, και το εάν η ανακούφιση που κι αυτή η δόση κατακτήθηκε, είναι δικαιολογημένη ή όχι, ας δούμε τι ακριβώς συμφωνήθηκε...
 

Η "διαπραγμάτευση" δεν είχε την παραμικρή δόση ευτυχούς κατάληψης

Στερνή μου γνώση, να σ' είχα πρώτα... Η "διαπραγμάτευση" δεν είχε την παραμικρή δόση ευτυχούς κατάληξης
Η χθεσινή εξέλιξη του Eurogroup διέψευσε πλήρως την εκτίμηση της κυβέρνησης, τόσο ως προς τη βούληση των εταίρων για την αντιμετώπιση της ελληνικής εκδοχής της κρίσης, όσο και γι' αυτήν καθ' αυτή την εκταμίευση της δόσης, πάνω στην οποία είχε στηριχθεί η όποια "στρατηγική" της από τις εκλογές και μετά. Η για άλλη μια φορά "αφωνία" της επίσημης ελληνικής πλευράς στα τεκταινόμενα φανερώνει την πλήρη αποτυχία της στη "διαπραγμάτευση", η οποία τελικά καταγράφηκε και διεθνώς ως η εικόνα εκείνου που περιμένει το "μάννα εξ ουρανού"...

Περισσότερα:  http://www.topikopoiisi.com/1/post/2012/11/185.html

Πως ξαναφτιάχνεις την Ελλάδα… Οδυσσέας Ελύτης




Τι προτείνει το Υπουργείο Γεωργίας


Το δικό μας ψωμί: τρώμε διαφορετικά, παράγουμε διαφορετικά, εργαζόμαστε διαφορεικά

 
Bild
Γνωρίζουμε πολύ καλά πως θα αντιδράσει ένα παιδί, ένας έφηβος ή ενήλικας, που έχει μεγαλώσει με γάλα παστεριωμένο των γαλακτοβιομηχανιών, όταν θα πιει γνήσιο γάλα από αγελάδα ή κατσίκα οικιακής εκτροφής. Θα παραξενευτεί και θα αναρωτηθεί, τι γάλα είναι αυτό, και θα αναγουλιάσει, μπορεί και να αηδιάσει. Κατά τον ίδιο τρόπο θα αναρωτηθεί και θα δυσκολευτεί να φάει εάν δοκιμάσει γνήσιο ψωμί. Τι είναι όμως το γνήσιο ψωμί;

Το γνήσιο ψωμί είναι το ψωμί που παρασκευάζεται με προζύμι και αλεύρι ολικής άλεσης. το οποίο έχει παραχθεί μέσα στο φούρνο από σιτάρι που παράγεται όσο γίνεται πιο κοντά - και εάν αυτό το σιτάρι είναι ντόπια ποικιλία και καλλιεργημένο όσο είναι δυνατόν χωρίς λιπάσματα και φυτοφάρμακα ακόμα καλύτερα. Αυτό το ψωμί δεν έχει καμιά σχέση με τον τύπο του ψωμιού που παρασκευάζουν οι φούρνοι: το ψωμί τους παρασκευάζεται με πολλή μαγιά, με αλεύρι άσπρο που το παράγουν μεγάλες αλευροβιομηχανίες από σιτάρι που πιθανόν να έχει καλλιεργηθεί πολύ μακριά με πολλά λιπάσματα και φυτοφάρμακα...
 

Ρύζι Φυσικής Καλλιέργειας

 
Bild
Ρύζι Φυσικής Καλλιέργειας!
Η νέα ερευνητική δράση της Κοινότητας «ΗΛΕΣΙΟΝ»

Μπορεί ο Άνθρωπος να Ζήσει με τους κανόνες της Φύσης και όχι με αυτούς των κερδοσκόπων!

Κι έγινε ένα δάσος με ρύζι, καλάμια, κύπερη, βασιλικό, καλαμομουχρίτσα και εκατοντάδες άλλα φυτά!

Μέσα στο νερό ζούν χιλιάδες  βατράχια και νύμφες λιβελλούλας.

Στον αέρα πετούν πολύχρωμες πεταλούδες, πασχαλίτσες, κόκκινες, κίτρινες και μπλέ λιβελλούλες (αεροπλανάκια ή ελικοπτεράκια), που κατασπαράσσουν τα κουνούπια...
 

Δευτέρα, 26 Νοεμβρίου 2012

Το κύτταρο της αποανάπτυξης: «Διευρυμένη οικογένεια»




Toυ Γ.Κολέμπα
Εισαγωγικά: σε πολλά ΜΜΕ προβάλλονται τελευταία διάφορες περιπτώσεις νέων που προσπαθούν, λόγω κρίσης και ανεργίας στις πόλεις, να εγκατασταθούν στην περιφέρεια της χώρας. Αυτά τα μεμονωμένα περιστατικά θα είναι ευκταίο να πάρουν τη μορφή ρεύματος δημιουργικής επανεγκατάστασης στην επαρχία. Ενός ρεύματος που δεν θα εγκαταλείπει τη «μιζέρια» της πόλης, για να βρει την ακόμα μεγαλύτερη μιζέρια της επαρχίας. Γιατί αν αυτή η μετεγκατάσταση γίνεται ατομικά ή έστω ανά ζευγάρια, πολύ φοβάμαι ότι θα βρεθούν σε μεγαλύτερο αδιέξοδο. Ενώ αν πάρει τη μορφή ομαδικής εγκατάστασης( π.χ. με τη μορφή «διευρυμένων» οικογενειών) σε κατάλληλους για αυτό χώρους, έχει πολύ περισσότερες πιθανότητες να είναι δημιουργική διέξοδος.  Όχι μόνο για λόγους αντιμετώπισης της κρίσης, αλλά γιατί θα είναι και ένα βήμα θετικό για το ξεπέρασμα της σημερινής κοινωνίας της «υπερκατανάλωσης και της μόλυνσης». Γιατί θα είναι και ένα βήμα για τη δημιουργία της κοινωνίας της από-ανάπτυξης…

Μεταλλαγμένο καλαμπόκι στο Μεξικό



Στο Μεξικό, οι άνθρωποι αντιμετωπίζουν μια μεγάλη απειλή από την καλλιέργεια του μεταλλαγμένου(γ.τ.) καλαμποκιού NK 603 από τη Monsanto και τη DuPont -Pioneer.
Μέσα στις επόμενες δέκα ημέρες η κυβέρνηση του Μεξικού ετοιμάζεται να δώσει άδεια για καλλιέργεια 24 εκατομ. στρεμμάτων με το γενετικώς τροποποιημένο καλαμπόκι για την καλλιεργητική περίοδο, που ξεκινά κιόλας από τον Δεκέμβριο. Πρόκειται για μια έκταση στο μέγεθος του Λουξεμβούργου. Αυτό το  καλαμπόκι είναι για ανθρώπινη κατανάλωση και για εξαγωγή.
Το Μεξικό είναι πλατιά γνωστό σαν ο τόπος προέλευσης του καλαμποκιού, το οποίο  είναι ένα από τα πιο σημαντικά είδη για τη διατροφή του ανθρώπου. Αυτό σημαίνει μια τεράστια ζημιά για τους αγροτικούς σπόρους, για τη γεωργία και για όλους μας.

Η συνέλευσηση των  φορέων που επηρεάζονται από αυτή την απόφαση [Asamblea de afectados Ambientales] στο Μεξικό, συνέταξαν ένα κείμενο ντοκουμέντο. Ζητούν  παγκόσμια συμπαράσταση και την οργάνωση δράσεων, ώστε να  πιεσθεί η κυβέρνηση του Μεξικού. Η συνέλευση είναι ένα δίκτυο στο οποίο συναντώνται πολλές αγροτικές και άλλες ομάδες (ενάντια στα ορυχεία, στα φράγματα), καθώς και ομάδες, οι οποίες ασχολούνται με τα ζητήματα των σπόρων, του καλαμποκιού και ελέγχου των τροφίμων.
 Παρακαλούμε να γνωστοποιήσετε εάν η οργάνωσή σας θα υπόγραφε αυτό το κάλεσμα. Και παρακαλούμε να το διαδώσετε όσο το δυνατόν  ευρύτερα.


Παράκτιοι ψαράδες



Στις 18 Νοεμβρίου, παράκτιοι ψαράδες από την Ελλάδα και άλλες ευρωπαϊκές χώρες βρέθηκαν για πρώτη φορά μαζί στο 1ο Ευρωπαϊκό Συνέδριο Παράκτιων Αλιέων στις Βρυξέλλες.
Καθώς η Κοινή Αλιευτική Πολιτική της Ευρώπης αναθεωρείται για πρώτη φορά σε μία δεκαετία, ψαράδες από την Ελλάδα, την Ισπανία, τη Γαλλία, την Πολωνία, τη Γερμανία, την Αγγλία, τη Ρουμανία και άλλες χώρες, συναντήθηκαν για να συγκεντρώσουν γνώση και εμπειρίες, και να ανταλλάξουν προτάσεις και λύσεις για τα προβλήματα των θαλασσών μας. Στο τέλος υιοθέτησαν ένα κοινό Μανιφέστο με το οποίο θα διεκδικήσουν από τους πολιτικούς ηγέτες ένα πιο δίκαιο σύστημα για τη θάλασσα, το οποίο θα εξασφαλίσει ένα μέλλον με αρκετό ψάρι στο πιάτο μας και ακόμη περισσότερο στις θάλασσες..
«Οι παράκτιοι ψαράδες αποτελούμε το 95% του αλιευτικού δυναμικού στην Ελλάδα. Είμαστε το παρόν, αλλά και το μέλλον της αλιείας. Έχουμε τη δυνατότητα να προσφέρουμε άφθονο και καλής ποιότητας ψάρι στον καταναλωτή, αρκεί οι θάλασσές μας να είναι ζωντανές. Για αυτό το λόγο πηγαίνω στις Βρυξέλλες, για να διεκδικήσω από την πολιτική ηγεσία ένα πιο δίκαιο σύστημα για τη θάλασσα, το οποίο θα προσβλέπει στην ουσιαστική προστασία των αλιευτικών πόρων και τη δίκαιη πρόσβαση των παράκτιων ψαράδων σε αυτούς».
Δημήτρης Ζάννες ,ψαράς από την Άνδρο.