Από Κοινού: Συνέλευση για την Αποανάπτυξη και την Άμεση Δημοκρατία

Μαζί στον δρόμο προς έναν μετα-καπιταλιστικό κόσμο: με το πρόταγμα της Αποανάπτυξης-Τοπικοποίησης, του Κοινοτισμού και της Άμεσης Δημοκρατίας.
Καθόλα αυτά τα χρόνια της λεγόμενης οικονομικής κρίσης έχει λάβει χώρα στην νεοελληνική κοινωνία μία διαδικασία, με κεντρικό άξονα την επανανοηματοδότηση του αξιακού μας συστήματος και των πολιτικών μας προταγμάτων.
Μεμονωμένα άτομα αλλά και ομάδες, συλλογικότητες και κινήματα έχουν αναπτυχθεί παντού στην Ελλάδα, έχουν αφήσει πίσω τους το «αναπτυξιακό» μοντέλο που προωθεί τον καταναλωτικό τρόπο ζωής και έχουν υιοθετήσει άλλες φιλοσοφίες και άλλους τρόπους προσωπικής και συλλογικής διαβίωσης.
Η πολύχρονη πορεία ζωής όλων αυτών των ανθρώπων και ομάδων έχει αποδείξει ότι υπάρχουν υγιή και δυναμικά κοινωνικά κύτταρα, οι δράσεις των οποίων επιθυμούν να συναντηθούν και να συντονιστούν, έτσι ώστε να εκφραστεί η κοινή πολιτική τους φιλοσοφία, σε μια προοπτική μετασχηματισμού που ανοίγει το δρόμο για μια κοινωνία που θα στηριχθεί:

  • στο αποαναπτυξιακό μοντέλο της οικονομίας των αναγκών, της επάρκειας και του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στη βάση της αφθονίας των υλικών και άυλων Κοινών,
  • στην κοινοτική οργάνωση με βάση την προσωπική και συλλογικήαυτονομία,
  • σε αμεσοδημοκρατικούς θεσμούς και στη θέσμιση της άμεσης δημοκρατίας με τη μορφή του ομοσπονδιακού Κοινοτισμού.

Πρόκειται για τη διάδοση της παραπάνω θέσης μας, που διευρύνεται και διασυνδέεται εδώ και τώρα. Και εν μέρει, λόγω της επιρρεπούς στην κρίση φύσης του σημερινού κοινωνικού συστήματος, είναι δυνατόν να γίνει πράξη και λογική της πλειοψηφίας.
Στα σημερινά εγχειρήματα του πολύμορφου αυτού κινήματος και στις δραστηριότητές του, εμπεριέχονται οι δυνατότητες μιας κοινωνίας σε μετακαπιταλιστική μετάβαση. Στοιχεία της έχουν ήδη δημιουργηθεί, εάν και ακόμα ξετυλίγονται και δεν είναι πλήρη. Τέτοια στοιχεία είναι αυτά της άμεσης δημοκρατίας στα πλαίσια της λειτουργίας των εγχειρημάτων, της οικολογίας με τη μορφή του μικρότερου οικολογικού αποτυπώματος στις οικονομικές δραστηριότητές τους, της οικονομίας των αναγκών στις πρακτικές της αλληλέγγυας και συνεργατικής οικονομίας που υλοποιούν. Της ισότητας των αμοιβών και των αυτοκαθοριζόμενων συνθηκών εργασίας από τα μέλη τους, της ισότητας των φύλων και των μειονοτήτων στη συμμετοχή και στη λήψη των αποφάσεων κ.λπ.
Ταυτόχρονα αυτά τα εγχειρήματα είναι πάντα εκτεθειμένα στον κίνδυνο να εκληφθούν ως ιδιοτελείς προσπάθειες για βελτίωση των συνθηκών ζωής μόνο των μελών τους και όχι και των κοινοτήτων γύρω τους. Αμυντικές μάχες, συγκρούσεις και διαπραγματεύσεις για οικειοποίηση κοινών πόρων απαιτούνται για όσο διάστημα το ιεραρχικό εθνικό κράτος και η καπιταλιστική αγορά με τίς αντίστοιχες λογικές τους κυριαρχούν. Αυτές οι μάχες θα γίνονται πιο επιτυχείς, αν δίνονται στο πλαίσιο ενός ισχυρού, κοινού και πάνω από όλα χειραφετικού κοινωνικού κινήματος.
Το συγκεκριμένο μετα-καπιταλιστικό όραμα είναι ένας κόσμος που δεν είναι ιεραρχικός, αλλά συνδεδεμένος με δίκτυα λειτουργικά όλων των επιπέδων και δεσμών, είναι αυτο-οργανωμένος και οι βασικές προσωπικές ανάγκες όλων των πολιτών μπορούν να ικανοποιηθούν μέσω της αφθονίας των συλλογικών αγαθών (Commons). Αυτός ο κόσμος θα χαρακτηρίζεται εξάλλου από αυτοκαθοριζόμενες και γεμάτες ευθύνη σχέσεις δραστηριοτήτων και εργασίας, οι οποίες θα φέρνουν χαρά και νόημα, χωρίς υπερβολική εκμετάλλευση πόρων ή καταστροφή οικοσυστημάτων.
Το κίνημα των κοινοτήτων εμπιστεύεται το ανθρώπινο δυναμικό και μεταφράζει την έννοια της βιωσιμότητας στη γλώσσα των ανθρώπινων αναγκών: Υπάρχει μια βασική ανάγκη, η διατήρηση του πλανήτη, η οποία μπορεί να ικανοποιηθεί μόνο εάν οργανώσουμε την ικανοποίηση, τόσο των ατομικών όσο και των συλλογικών αναγκών, σε αρμονία με τα όρια που βάζουν οι δυνατότητες των οικοσυστημάτων της γης. Η κοινή χρήση είναι ένας συγκεκριμένος τρόπος αντιμετώπισης της ανθρώπινης και μη ανθρώπινης φύσης, ο οποίος δεν βασίζεται στους καταναγκασμούς του αφηγήματος της «ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων», αλλά αναγνωρίζει ότι εμείς οι άνθρωποι είμαστε ένα (ανα)παραγόμενο στοιχείο του πλανήτη γη. Τα Κοινά (Commons) βέβαια ενδέχεται να μην επιλύσουν μακροπρόθεσμα όλα τα προβλήματα του κόσμου. Αλλά ζούμε το τέλος του καπιταλιστικού κόσμου, στο οποίο δυστοπικό τέλος, οι αντιθέσεις μάλλον τείνουν να επιδεινώνονται και οι συγκρούσεις γίνονται όλο και πιο βάναυσες. Για αυτό είναι ιδιαίτερης σημασίας η δημιουργία θετικών προοπτικών, η διατύπωση και - περισσότερο από οτιδήποτε - η πρακτική ενός αλληλέγγυου οράματος.
Για το μέλλον, φαίνεται επιθυμητό και απαραίτητο να βρεθεί κοινά αποφασισμένη και συντονισμένη κατεύθυνση για την προοπτική του κινήματος. Ο όρος σύγκλισηταιριάζει σε τέτοιες διαδικασίες σχηματισμού συμμαχιών και περιλαμβάνει επίσης πολλά άλλα ρεύματα που κινούνται προς την ίδια κατεύθυνση. Ταυτόχρονα, πρέπει επίσης να εντατικοποιηθούν οι συζητήσεις γύρω από το περιεχόμενο, ώστε να αναλυθούν παραπέρα και τα στρατηγικά ζητήματα, αλλά και να συζητηθούν ανοιχτά τα αμφιλεγόμενα ζητήματα. Μόνο έτσι μπορεί να αποφευχθεί η σημερινή πραγματικότητα, όπου τα διαφορετικά ρεύματα δεν είναι συνδεδεμένα και δρουν παράλληλα και απομονωμένα. Θα χρειασθεί να ληφθεί μέριμνα ώστε να προέλθει μια διασύνδεση που θα χαρακτηρίζεται βέβαια από ποικιλομορφία και όχι οπωσδήποτε από ταύτιση.
Θα χρειασθεί επίσης να γίνει κοινά αποδεκτός ένας όρος που θα μπορέσει να αποτελέσει την κοινή στέγη, τον κοινό στόχο και να περιλαμβάνει τον κοινό ορίζοντα κατανόησης των διαφορετικών ρευμάτων, που δεν μπορεί να είναι άλλος από το ξεπέρασμα του καπιταλισμού.
Γενικότερα, ήρθε ο καιρός, που τα όποια-σε τοπικό και παγκόσμιο επίπεδο- σημερινά κοινωνικά κινήματα θα χρειασθεί, στηριζόμενα στη αναβίωση του πνεύματος του κοινοτισμού στις σύγχρονες σημερινές συνθήκες και συνδεόμενα μεταξύ τους, να μετατραπούν σε ενιαίο πολιτικό κίνημα μετάβασης για την μετακαπιταλιστική κοινωνία.
Ειδικά για τη χώρα, που βρίσκεται σε συνθήκες οικονομικού πολέμου και έχει μετατραπεί σε αποικία χρέους, το πολύμορφο αυτό κίνημα θα χρειασθεί να διαμορφώσει ένα ελκυστικό πρόγραμμα διεκδίκησης της «εδώ και τώρα» αλλαγής πορείας, δημιουργώντας ταυτόχρονα τα στοιχεία και τις κοινωνικές δομές του νέου κόσμου που οραματίζεται, αφήνοντας πίσω τον καπιταλιστικό κόσμο που μας οδηγεί στην κοινωνική και οικολογική κατάρρευση.
Η μελλοντική επιδίωξη της κοινωνικής χειραφέτησης και της ένταξης των ανθρώπινων κοινοτήτων –πέρα από σύνορα-με ισορροπία στα πλαίσια ενός πεπερασμένου πλανητικού οικοσυστήματος, θα μπορέσει να υλοποιηθεί μόνο από μια σύγκλιση, στη δράση και στη σκέψη, των παραπάνω κοινωνικοπολιτικών ρευμάτων, και στο επίπεδο της καθημερινής ζωής, και στο επίπεδο της κοινωνικής και πολιτικής θέσμισης. Και καταρχήν στην διαπαιδαγώγηση –μέσα από την συμμετοχή-του απαραίτητου ανθρωπολογικού τύπου -σε κρίσιμο αριθμό- που θα βάλει όλη την κοινωνία σε περίοδο κοινωνικοοικολογικού μετασχηματισμού. Ξεκινώντας βασικά από κάθε τοπική κοινωνία.

Τρίτη, 27 Νοεμβρίου 2012

Καπιταλιστική καπηλεία και αντικαπιταλιστικά καπηλειά



Ο καπιταλισμός όσο βαίνει προς το αδιέξοδο τόσο καπηλεύεται αξίες και έννοιες που δεν του ανήκουν ισοπεδώνοντας τα πάντα και κατεβάζοντας έτσι το επίπεδο του ανθρώπου και του πολιτισμού.
Στα τόσα χρόνια σπατάλης φυσικών πόρων δίχως καμία πρόνοια για τον πλανήτη, οι αντικαπιταλιστές (ας τους ονομάσουμε έτσι για ευκολία όλους όσους είχαν κριτική στάση και αντιστέκονταν) προέτασαν τις ΑΠΕ. Τώρα, ήρθε ο καπιταλισμός και τις καπηλεύτηκε, τις έκανε Βιομηχανίες ΑΠΕ κάνοντας ταυτόχρονα εχθρούς τους όσους μέχρι πρότινος τις υποστήριζαν
Στα τόσα χρόνια της ελαφρότητας του βίου, της ανταγωνιστικότητας των ατόμων, του ατομικισμού, του φιλοτομαρισμού και της ιδιώτευσης, οι αντικαπιταλιστές προέτασαν την αλληλεγγύη, την αλληλοβοήθεια, την συμπαράσταση. Ήρθε τώρα ο καπιταλισμός να καπηλευτεί κι αυτές τις αξίες, να ορίσει ως αλληλεγγύη την τοκογλυφία, ως βοήθεια τον δανεισμό με στόχο την υφαρπαγή της ζωής, ως συμπαράσταση την καταπίεση και την εξαθλίωση, τα προαπαιτούμενα.
Στα τόσα χρόνια της ευτέλειας της Ζωής, οι αντικαπιταλιστές έβρισκαν απάγκιο στη φύση, στον ασκητισμό, στην καλλιέργεια της γης, στην συντροφιά των ζωντανών, στην φροντίδα ενός μικρού παραδείσου. Σήμερα έρχεται ο καπιταλισμός και καπηλεύεται σπόρους, νερά, τοπία, βουνά, κάμπους, δάση, ορυκτά, ό,τι έδινε ζωή και πόρους στον άνθρωπο που ήταν έξω από το σύστημα.
Αλλά δεν μπόρεσε ακόμη να τον ξεκάτσει από τη γη του, να τον κάνει εχθρό της, όπως δεν μπόρεσε ακόμη να επηρεάσει όσους έχουν το μυαλό καθαρό και ξέρουν τι σημαίνουν οι έννοιες και οι αξίες. Όσους δεν δίνουν σημασία στα στερνά του καμώματα αλλά μόνο γελούν με την κατάντια των σύγχρονων ατόμων που ορίζουν τα πάντα όπως τους συμφέρει, αφού μονάχα με το συμφέρον τους έμαθαν τόσα χρόνια να λειτουργούν κι όχι με την ψυχή τους. Όσους κάθονται ακόμα στα καπηλειά της αντίστασης και θα δώσουν τη μάχη μέχρι τέλους. Για να μην τους αλλάξει το σύστημα, όπως έλεγε κι ο Χρόνης

Η συμφωνία για το χρέος και τη δόση, του Γιάννη Βαρουφάκη

Όταν οι σώφρονες αδυνατούν να ανταπεξέλθουν στις δανειακές τους συμφωνίες κρίνουν αλλαγές σε αυτές τις συμφωνίες στην βάση του αν μακροπρόθεσμα, με αυτές τις αλλαγές, το χρέος τους γίνεται λιγότερο ή περισσότερο δυσβάστακτο. Οι άφρονες θριαμβολογούν όταν καταφέρνουν να αποσπάσουν από τους δανειστές τους κι άλλα μεσοπρόθεσμα δάνεια, ανεξάρτητα από το εάν η βιωσιμότητα του χρέους τους παραμένει στο Ναδίρ.

Πριν κρίνουμε την τελευταία συμφωνία του Eurogroup, και το εάν η ανακούφιση που κι αυτή η δόση κατακτήθηκε, είναι δικαιολογημένη ή όχι, ας δούμε τι ακριβώς συμφωνήθηκε...
 

Η "διαπραγμάτευση" δεν είχε την παραμικρή δόση ευτυχούς κατάληψης

Στερνή μου γνώση, να σ' είχα πρώτα... Η "διαπραγμάτευση" δεν είχε την παραμικρή δόση ευτυχούς κατάληξης
Η χθεσινή εξέλιξη του Eurogroup διέψευσε πλήρως την εκτίμηση της κυβέρνησης, τόσο ως προς τη βούληση των εταίρων για την αντιμετώπιση της ελληνικής εκδοχής της κρίσης, όσο και γι' αυτήν καθ' αυτή την εκταμίευση της δόσης, πάνω στην οποία είχε στηριχθεί η όποια "στρατηγική" της από τις εκλογές και μετά. Η για άλλη μια φορά "αφωνία" της επίσημης ελληνικής πλευράς στα τεκταινόμενα φανερώνει την πλήρη αποτυχία της στη "διαπραγμάτευση", η οποία τελικά καταγράφηκε και διεθνώς ως η εικόνα εκείνου που περιμένει το "μάννα εξ ουρανού"...

Περισσότερα:  http://www.topikopoiisi.com/1/post/2012/11/185.html

Πως ξαναφτιάχνεις την Ελλάδα… Οδυσσέας Ελύτης




Τι προτείνει το Υπουργείο Γεωργίας


Το δικό μας ψωμί: τρώμε διαφορετικά, παράγουμε διαφορετικά, εργαζόμαστε διαφορεικά

 
Bild
Γνωρίζουμε πολύ καλά πως θα αντιδράσει ένα παιδί, ένας έφηβος ή ενήλικας, που έχει μεγαλώσει με γάλα παστεριωμένο των γαλακτοβιομηχανιών, όταν θα πιει γνήσιο γάλα από αγελάδα ή κατσίκα οικιακής εκτροφής. Θα παραξενευτεί και θα αναρωτηθεί, τι γάλα είναι αυτό, και θα αναγουλιάσει, μπορεί και να αηδιάσει. Κατά τον ίδιο τρόπο θα αναρωτηθεί και θα δυσκολευτεί να φάει εάν δοκιμάσει γνήσιο ψωμί. Τι είναι όμως το γνήσιο ψωμί;

Το γνήσιο ψωμί είναι το ψωμί που παρασκευάζεται με προζύμι και αλεύρι ολικής άλεσης. το οποίο έχει παραχθεί μέσα στο φούρνο από σιτάρι που παράγεται όσο γίνεται πιο κοντά - και εάν αυτό το σιτάρι είναι ντόπια ποικιλία και καλλιεργημένο όσο είναι δυνατόν χωρίς λιπάσματα και φυτοφάρμακα ακόμα καλύτερα. Αυτό το ψωμί δεν έχει καμιά σχέση με τον τύπο του ψωμιού που παρασκευάζουν οι φούρνοι: το ψωμί τους παρασκευάζεται με πολλή μαγιά, με αλεύρι άσπρο που το παράγουν μεγάλες αλευροβιομηχανίες από σιτάρι που πιθανόν να έχει καλλιεργηθεί πολύ μακριά με πολλά λιπάσματα και φυτοφάρμακα...
 

Ρύζι Φυσικής Καλλιέργειας

 
Bild
Ρύζι Φυσικής Καλλιέργειας!
Η νέα ερευνητική δράση της Κοινότητας «ΗΛΕΣΙΟΝ»

Μπορεί ο Άνθρωπος να Ζήσει με τους κανόνες της Φύσης και όχι με αυτούς των κερδοσκόπων!

Κι έγινε ένα δάσος με ρύζι, καλάμια, κύπερη, βασιλικό, καλαμομουχρίτσα και εκατοντάδες άλλα φυτά!

Μέσα στο νερό ζούν χιλιάδες  βατράχια και νύμφες λιβελλούλας.

Στον αέρα πετούν πολύχρωμες πεταλούδες, πασχαλίτσες, κόκκινες, κίτρινες και μπλέ λιβελλούλες (αεροπλανάκια ή ελικοπτεράκια), που κατασπαράσσουν τα κουνούπια...
 

Δευτέρα, 26 Νοεμβρίου 2012

Το κύτταρο της αποανάπτυξης: «Διευρυμένη οικογένεια»




Toυ Γ.Κολέμπα
Εισαγωγικά: σε πολλά ΜΜΕ προβάλλονται τελευταία διάφορες περιπτώσεις νέων που προσπαθούν, λόγω κρίσης και ανεργίας στις πόλεις, να εγκατασταθούν στην περιφέρεια της χώρας. Αυτά τα μεμονωμένα περιστατικά θα είναι ευκταίο να πάρουν τη μορφή ρεύματος δημιουργικής επανεγκατάστασης στην επαρχία. Ενός ρεύματος που δεν θα εγκαταλείπει τη «μιζέρια» της πόλης, για να βρει την ακόμα μεγαλύτερη μιζέρια της επαρχίας. Γιατί αν αυτή η μετεγκατάσταση γίνεται ατομικά ή έστω ανά ζευγάρια, πολύ φοβάμαι ότι θα βρεθούν σε μεγαλύτερο αδιέξοδο. Ενώ αν πάρει τη μορφή ομαδικής εγκατάστασης( π.χ. με τη μορφή «διευρυμένων» οικογενειών) σε κατάλληλους για αυτό χώρους, έχει πολύ περισσότερες πιθανότητες να είναι δημιουργική διέξοδος.  Όχι μόνο για λόγους αντιμετώπισης της κρίσης, αλλά γιατί θα είναι και ένα βήμα θετικό για το ξεπέρασμα της σημερινής κοινωνίας της «υπερκατανάλωσης και της μόλυνσης». Γιατί θα είναι και ένα βήμα για τη δημιουργία της κοινωνίας της από-ανάπτυξης…

Μεταλλαγμένο καλαμπόκι στο Μεξικό



Στο Μεξικό, οι άνθρωποι αντιμετωπίζουν μια μεγάλη απειλή από την καλλιέργεια του μεταλλαγμένου(γ.τ.) καλαμποκιού NK 603 από τη Monsanto και τη DuPont -Pioneer.
Μέσα στις επόμενες δέκα ημέρες η κυβέρνηση του Μεξικού ετοιμάζεται να δώσει άδεια για καλλιέργεια 24 εκατομ. στρεμμάτων με το γενετικώς τροποποιημένο καλαμπόκι για την καλλιεργητική περίοδο, που ξεκινά κιόλας από τον Δεκέμβριο. Πρόκειται για μια έκταση στο μέγεθος του Λουξεμβούργου. Αυτό το  καλαμπόκι είναι για ανθρώπινη κατανάλωση και για εξαγωγή.
Το Μεξικό είναι πλατιά γνωστό σαν ο τόπος προέλευσης του καλαμποκιού, το οποίο  είναι ένα από τα πιο σημαντικά είδη για τη διατροφή του ανθρώπου. Αυτό σημαίνει μια τεράστια ζημιά για τους αγροτικούς σπόρους, για τη γεωργία και για όλους μας.

Η συνέλευσηση των  φορέων που επηρεάζονται από αυτή την απόφαση [Asamblea de afectados Ambientales] στο Μεξικό, συνέταξαν ένα κείμενο ντοκουμέντο. Ζητούν  παγκόσμια συμπαράσταση και την οργάνωση δράσεων, ώστε να  πιεσθεί η κυβέρνηση του Μεξικού. Η συνέλευση είναι ένα δίκτυο στο οποίο συναντώνται πολλές αγροτικές και άλλες ομάδες (ενάντια στα ορυχεία, στα φράγματα), καθώς και ομάδες, οι οποίες ασχολούνται με τα ζητήματα των σπόρων, του καλαμποκιού και ελέγχου των τροφίμων.
 Παρακαλούμε να γνωστοποιήσετε εάν η οργάνωσή σας θα υπόγραφε αυτό το κάλεσμα. Και παρακαλούμε να το διαδώσετε όσο το δυνατόν  ευρύτερα.


Παράκτιοι ψαράδες



Στις 18 Νοεμβρίου, παράκτιοι ψαράδες από την Ελλάδα και άλλες ευρωπαϊκές χώρες βρέθηκαν για πρώτη φορά μαζί στο 1ο Ευρωπαϊκό Συνέδριο Παράκτιων Αλιέων στις Βρυξέλλες.
Καθώς η Κοινή Αλιευτική Πολιτική της Ευρώπης αναθεωρείται για πρώτη φορά σε μία δεκαετία, ψαράδες από την Ελλάδα, την Ισπανία, τη Γαλλία, την Πολωνία, τη Γερμανία, την Αγγλία, τη Ρουμανία και άλλες χώρες, συναντήθηκαν για να συγκεντρώσουν γνώση και εμπειρίες, και να ανταλλάξουν προτάσεις και λύσεις για τα προβλήματα των θαλασσών μας. Στο τέλος υιοθέτησαν ένα κοινό Μανιφέστο με το οποίο θα διεκδικήσουν από τους πολιτικούς ηγέτες ένα πιο δίκαιο σύστημα για τη θάλασσα, το οποίο θα εξασφαλίσει ένα μέλλον με αρκετό ψάρι στο πιάτο μας και ακόμη περισσότερο στις θάλασσες..
«Οι παράκτιοι ψαράδες αποτελούμε το 95% του αλιευτικού δυναμικού στην Ελλάδα. Είμαστε το παρόν, αλλά και το μέλλον της αλιείας. Έχουμε τη δυνατότητα να προσφέρουμε άφθονο και καλής ποιότητας ψάρι στον καταναλωτή, αρκεί οι θάλασσές μας να είναι ζωντανές. Για αυτό το λόγο πηγαίνω στις Βρυξέλλες, για να διεκδικήσω από την πολιτική ηγεσία ένα πιο δίκαιο σύστημα για τη θάλασσα, το οποίο θα προσβλέπει στην ουσιαστική προστασία των αλιευτικών πόρων και τη δίκαιη πρόσβαση των παράκτιων ψαράδων σε αυτούς».
Δημήτρης Ζάννες ,ψαράς από την Άνδρο.